Yolande

Zo'n 20 jaar terug heb ik de banden verbroken met mijn familie. Het zat er al aan te komen, ik wist het al toen ik het deed vier jaar daarvoor.
Ik was toen getrouwd en na twee jaar huwelijk had ik het al gezien. Was dit het nu, moet ik hier tot aan mijn dood het mee doen?
Nee dat zag ik niet zitten, voordat ik trouwde heb ik een mooie tijd gehad, geweldig gewoon.
Maar vanwege de baan die mijn ex toen had, was het makkelijker om te trouwen. Hij wilde namelijk niet naar een notaris om vast te leggen als er iets mocht gebeuren met hem. Dus ja dan blijft er weinig over.
Dus trouwde we, ik had na twee maanden al spijt als haren op mijn hoofd, hij begon mij te vernederen, te slaan en ik had weinig vrijheid. Als ik naar iemand lachte of gedag zei, was het eerste wat hij zei “ben je daarmee het bed in gedoken?”.
Na twee jaar huwelijk begon ik te denken over scheiden. Maar waar moest ik heen, hoe kon ik dat doen? Het was een martelgang en heb er vier jaar over gedaan om weg te gaan.
Mijn ouders probeerde van alles om ons bij elkaar te houden, alleen werd het op een verkeerde manier gedaan. Mijn moeder vroeg aan me wat ik nu eigenlijk wilde, ik had een groot huis waar ik in woonde, een man die goed verdiende, wat wilde ik nog meer? Toen ik zei dat hij zijn handen thuis moest houden, en dat ik gewoon niet gelukkig was, kreeg ik het commentaar zo van “ja maar jij bent ook niet makkelijk.” nee hoe komt dat denk je?
Ik ben toen ik negen jaar was, ben ik uit huis geplaatst wegens ernstige kindermishandeling, dus echt begaan was/is ze nooit geweest..
Kortom na een aantal toestanden heb ik de benen genomen, letterlijk.

In '92 ben ik begonnen mijn achternaam te veranderen, dat heeft nogal wat voeten in de aarde gehad, maar dat kon me niet zoveel schelen. En ik ben blij dat ik in '98 eindelijk mijn nieuwe achternaam kon gaan dragen.
Het heeft me bevrijd van alles en nog wat, wat er maar met mijn verleden te maken had, het contact wat ik niet meer had met mijn familie, ik had voorgoed gebroken met een familie die ik nooit heb gehad.
Het zijn hooghartige mensen, denken dat ze beter zijn dan anderen, maar wie zijn ze eigenlijk? Ik heb drie zusters, waarvan 1 mijn tweelingzus is, met geen heb ik ooit echt een band gehad. Ze trapte me liever van de trap, en zetten me liever voor joker, dan dat ze begaan waren met mij.
Maar daar in tegen ben ik sterker geworden, ik laat niet de kaas van mijn brood eten. En ik kan meer hebben dan menig ander mens.
Het heeft me er niet onder gekregen, ik ben en blijf spontaan, ik lach veel en gelukkig is de natuur mij gunstig gestemd. Ondanks dat ik 47 ben, word ik nog steeds veel jonger geschat, men denkt dat ik ergens in de 30 ben, en dat vind ik een groot compliment.

Het verbreken van de familiebanden heeft mij goed gedaan, meer dan ik had gedacht.
En soms moet je iets doen wat ongewoon is, maar ik heb voor mezelf gekozen, en wat een ander hiervan denkt kan me niet boeien.
Ik wil niet gaan beweren dat het voor iedereen zo werkt, maar soms is het zeer zeker de moeite waard om voor jezelf te kiezen.

vrijdag, 8 augustus 2008

Liefdesgedicht.nl en Liefdesproza.nl zijn een initiatief van Interduo en ML2 Webdesign
© 2004 - 2012 | Disclaimer