Leny Jansen

De derde week van onze vakantie was niet zo bijzonder weer, maar lekker koel genoeg om nu eens wat te ondernemen,. Dus wat doe je samen? Juist je onderneemt wat. Wat? Gewoon, iets dat ik als kind altijd al wilde doen, maar om een of andere duistere reden is het er nooit van gekomen.
Ik wilde naar Westerbork, naar Kamp Westerbork, Museum Westerbork. En waarom? Nou gewoon, omdat mijn vader daar 9 maanden gevangen had gezeten, en gelukkig ( anders zat ik hier natuurlijk niet) dat hij bevrijd is, voordat hij op transport gesteld werd naar Sobibor. Mijn Oma was al gedeporteerd en diverse tantes en wat ooms, broers en neven van mijn vader. Dus wij togen naar Westerbork. Onderweg vroeg ik mezelf toch wel steeds af of ik er wel goed aan deed, niet alleen voor mezelf maar ook omdat we een paar weken geleden door gesnuffel via genealogie er achter kwamen dat Claudy ook van Joodse afkomst is. Haar vader heeft net voor de oorlog zijn Italiaanse naam in Duits laten veranderen voor de veiligheid. En aangezien Claudy's moeder een Duitse is was het voor ons beiden een dubbel gevoel.
Daar aangekomen was het bijzonder druk, wij konden wel de auto kwijt op een invalidenplek ( en ja ik heb een kaart hoor). Entree betaald en naar binnen. Een drukte, ongelofelijk. Ik heb in geen enkel museum waar ik ooit geweest ben, en dat zijn er veel in Europa, zoveel mensen gezien, waaronder heel veel jongeren. En huilende mensen vooral, en wij waren er twee van. Ik zag de kleding, de koffers, de foto's,benieuwd zoekende naar mijn Oma, vader, oom, tante. Zij stonden alleen in de boeken vermeld. Zij die al gedeporteerd waren. Ik had ze gevonden. Maar niet zo ik hoopte. Tante Rachel was ook in 1943 naar Sobibor gedeporteerd. En toen ik die bevestiging las, voelde ik de tranen langs mijn wangen. Ik schaamde mij niet voor mijn tranen. Claudy stond bij een film te kijken hoe de joden in treinen werden geduwd, de bekende beelden die wij elk jaar via de media door onze strot geduwd krijgen.
Maar toch was dit anders, het was zo dichtbij, zo tastbaar. Claudy huilde en schold op de Duitsers. Mensen om ons heen deden hetzelfde. Ik hoorde het in het Frans, Duits, Engels, Italiaans, kortom alle Europese landen waren volgens mij die dag daar binnen.Ik wilde ook naar het kamp waar mijn vader had gezeten, waar 104.000 mensen waren gedeporteerd,en maar 6000 waren bevrijd. Hoe heeft dit in godsnaam kunnen gebeuren....Wij in de bus naar het kamp, er reed alleen maar een bus heen, want je mocht er niet met eigen vervoer, behalve de fiets dan komen. Het begon een beetje te miezeren, maar het was te doeDaar aangekomen voelde ik mij benauwd, er heerste een rare enge sfeer, alsof je ieder moment een trein kon horen aankomen, alsof je de honden van de Duitsers verwachtte te blaffen. Alsof de mensen om je heen je verlangend aankeken zo van ''help ons nou''.
Wij liepen met een hele groep mensen naar het gedenkteken van Westerbork. 104.000 sterren op 104.000 stenen in de grond, in de vorm van Nederland. Elk steentje staat voor een gedode. Dus ook diverse steentjes van onze familie. Ik voelde me eng, benauwd, verdrietig, angstig tegelijk. Er heerste een serene stilte. Geen mens sprak. In de verte hoorde ik een dame praten die een rondleiding gaf over Westerbork. Maar ik had er al zoveel over gelezen dat ik daar geen behoefte aan had.Ik had behoefte aan het laatste stukje treinspoor, waar mijn Oma ook over vervoerd was. Het laatste stuk prikkeldraad waar mijn vader waarschijnlijk naar zijn moeder heeft staan kijken toen zij weggevoerd werd met haar zussen. De laatste wachttoren van Westerbork waar willekeurig op mensen werd geschoten.Het stuk open veld, waar ik mij telkens afvroeg of er nou echt niemand had geprobeerd om te vluchten. Maar dat kon toen niet, alles was heide. En nu is er overal bos rondom. Was het toen maar zo, ik denk dan dat er meer mensen gevlucht zouden zijn. En gered.Op de terugweg naar de bushalte die ons naar onze auto zou brengen begon het ineens vreselijk te regenen en het had op de heenweg al ietwat gemiezerd, maar dat was te doen. Deze bui niet, het was alsof mijn vader en oma zeiden ''ga nou maar naar huis, je hebt genoeg verdriet gezien voor vandaag''Het begon steeds harder te regenen, en zelfs al die mensen met een paraplu hielden het niet droog. Wij doken de plaquette kelder in, een soort van keldertje waar je een plaquette van Kamp Westerbork had en daar zat een kap op. Het stond al vol met zeiknatte mensen.Totdat Claudy ineens in de stilte van de regen iets zei waar iedereen haar verbaasd en toch verlegen kijkend naar haar opkeek. Met een heldere stem sprak ze voor mij de waarheid op dat moment. `Hier zitten we met z'n allen, gevangen en toch vrij, gevangen door de regen in Kamp Westerbork''.Lief je hebt en had die middag zo gelijk. We zaten gevangen door de regen in een gewezen gevangenkamp. Hoe ironisch mag dit zijn?
Als je ooit in de gelegenheid bent om daar in de buurt het museum te bezoeken, ga er eens heen, en ervaar het zelf. Het is een levenservaring, een waarschuwing. Want nog zijn wij niet vrij van rassendiscriminatie....
Het waart nog altijd om iedereen heen, en niemand die het ziet???

maandag, 8 december 2008

Liefdesgedicht.nl en Liefdesproza.nl zijn een initiatief van Interduo en ML2 Webdesign
© 2004 - 2012 | Disclaimer