Leny Jansen

Een verhaal uit de oude doos toen het ook zulk weer als nu was.
Regen, hartstikke koud vanmorgen hier in Zwolle was het nog donker ( (ja in de rest van Nederland ook )maar toen mijn vrouw wegging met haar fiets richting werk toen bedacht ik mij dat ik de klikko nog naar buiten moest brengen.. Woensdag is het niet alleen gehaktdag maar ook klikkodag., ook het huisvuil moet naar buiten. Dus ik gauw een dikke trui aangedaan, slippers die ik normaal in de tuin even snel aantrek als ik in de schuur moet ( mag) zijn. Het huisvuil moet gewoon naar buiten. En met de sleutels in de hand liep ik via de tuin naar de klikko die grote groene bak stond gevuld en wel al op mij te wachten, agut de lieverd en dat met al dat sneeuw en ijzel, bofte ik even dan!!. De klikko wilde geleegd worden en ik wilde als een stier snel weer naar binnen, het was stervenskoud.
Achterdeur geopend, klikko in de brandgang gezet, deur weer op slot en vrolijk ( nou ja vrolijk) naar de voorkant van het huis om de klikko op de plaats te zetten, zodat de vuilnisman dat ding gewoon kon grijpen en wegkieperen. Appeltje eitje toch? Niet dus normaal een loopje van minimaal twee minuten zo niet drie als ik traag loog, maar nu een martelgang van zeker een half uur.
Zal het even uitleggen…komt ie. Toen ik de brandgang achter ons doorliep schoot ik ineens met de linkerschoen gezellig over twee vol van ijzel gezegende tegels, verborgen onder een zachte sneeuwlaag. Halleluja, daar ging de Klapper bijna, want met mijn rechterslipper maakte ik van die spastische discobewegingen, kortom ik kreeg het niet voor elkaar om rechtop te blijven staan. Terwijl ik haast in angst die klikko als een partner in de breakdance vasthield liep ik daar te shaken en te hoelahoepen. En het waren verdorie maar twee tegels waar ik de rumba, de chachacha, de tango deed en ik hield die klikko zo stevig vast, dat mijn handen bijna vastvroren, want de kou sneed door alles heen terwijl ik alleen maar probeerde door te duwen zodat ik de deur kon bereiken. Geloof mij als ik zeg dat een deur nog nooit zo ver weg was als die ene keer dat ik danste met een klikko dankzij de ijzel. Wat een ramp zeg, gelukkig zag die klikko zo vol dat die niet zou duikelen of ineens voorover kieperen?
Dat hoopte ik althans dat meneer klikko zich aan mijn tempo vasthield anders had ik er een probleem bij waar ik niet op zat te wachten.
Gelukkig bleef hij staan en draaide gezellig de rondjes mee die ik wanhopig deed om bij die pokkedeur te komen. Het zweet brak mij uit. Mijn benen deden zeer en ik besefte dat het ineens door die regen spekglas was geworden, had nog helemaal geen nieuws op tv gezien en geen krant ingekeken. Ik dacht: ach dat beetje regen over die sneeuw, een kniesoor die daar op let!" Nou lekker dan, de ijzel vloeide als een deken vanuit de hemel over deze ballroomdanseres en niet zo een beetje ook..Uiteindelijk kreeg ik mijn lichaam weer in balans, was helemaal buiten adem zweet liep in mijn nek en toen richting deur naar de straatkant. Een kramp in mijn dijbenen, wil je niet weten. Wat zat die deur ineens ver van mij af zeg, wat een kreng", schold ik in mezelf. Mijn beide voeten deden zeer van die breakdance, kortom al mijn zelden gebruikte spieren hadden allen tegelijk een beurt gehad in dat smalle brandgangetje naar de deur van de straat op de zeer vroege morgen..
Na een lange loop had ik eindelijk de deur bereikt en de klikko op de desbetreffende plaats neergeschoven, ikzelf schuifelde traag langs de huizenkant, probeerde mijn voordeur te halen, het waren maar drie deuren, maar steeds als ik een stap deed richting muur, gleed ik gezellig weer terug richting weg.
Dat schoot dus lekker op, zo kwam ik never nooit thuis voor de dooi in zou zetten. ‘Dat schiet lekker op’, mopperde ik in mezelf. Het was ook geen gezicht. Mijn joggingbroek zakte steeds verder af, ik had geen sokken aan, voelde mijn tenen al niet meer, koud en nat en ik kwam maar niet bij mijn eigen voordeur.
Na zo’n vijf keer mijzelf te hebben afgezet van de auto’s voor de deur stond ik eindelijk bij onze eigen voordeur met een rode kop van inspanning en een grote glimlach om de lippen van opluchting stak ik de sleutel in het slot.Nee dus!!Zat het nachtslot er nog op. Ik draaide mijn hoofd om en keek naar de brandgangdeur, wat was die weer ver.Dus moest ik weer die ellenlange, gladde weg terug, zonder te vallen , geen klikko meer waar ik mij aan vast kon houden, dit zou een titanengevecht tegen de natuur worden. Ik voelde mijn boosheid over mijn eigen stommiteit groeien. .Weer de huizenkant, via de geparkeerde auto’s mijzelf afzettend, weer retour huizenkant, naar de brandgangdeur."Als ik nou val zal niemand mij zien", bedacht ik terwijl ik de sleutel in het slot stak. Ik liep de gang in en ja hoor, daar ging Lena wieder. Rechtdoor het pad op. Ik gleed toch zo’n vijf meter het looppad op heerlijk rechtdoor boven op mijn derrière gevallen, maar dat achterwerk kan wel iets hebben hoor daar niet van alleen het opstaan was een klein probleem, dus de conifeer van de buurvrouw reikte mij de helpende hand. Gelukkig waren haar slaapkamergordijnen nog dicht. Ik hoopte alleen dat niemand mij had zien vallen, want je ligt daar toch mooi voor Mien met de korte achternaam.Hangende en trekkende aan de rij coniferen van de buurvrouw sleepte ik mij voort totdat ik bij onze eigen achterdeur was, deed die open en voorzichtig sleepte ik mijn nu toch wel beurse zere lichaam naar de keukendeur, schuifelend kwam ik bij de eindstreep de keuken en het licht van de lamp gloeide mij tegemoet
Binnengekomen droogde ik mijzelf af, rende naar de telefoon en mijn vrouw belde juist op dat moment om te vertellen dat zij een afspraak verzet had zodat ik mij niet hoefde te haasten. Oké dan..Juist!.
Ik vertelde haar nog maar niets van mijn danspartij met de klikko en de coniferen want mijn lijden was echt lijden met een lange ij. Mijn spieren hebben vanmorgen alle oefeningen die ik dagelijks voor mijn rug doe voor jaren gedaan, dus de komende maanden heb ik even rust. Alles deed mij zeer.
Ik ben een gevallen vrouw, heb wel vijf meter gewonnen door te glijden, die hoefde ik dus niet te lopen, maar dat opstaan!!!! En daarna die spontane idiote lachbui van mezelf omdat ik zo een trut ben geweest om op rubberen teenslippers even een klikko weg te zetten terwijl het geijzeld had, ben je dan slim!!.
Conclusie-----------ik blijf voorlopig binnen, heb het weerbericht gelezen, blijkt het overal glad te zijn….

maandag, 1 februari 2010

Liefdesgedicht.nl en Liefdesproza.nl zijn een initiatief van Interduo en ML2 Webdesign
© 2004 - 2012 | Disclaimer