Leny Jansen

Hoewel ik van de week voor het eerst zonder bandana de deur uitging en mijzelf nog steeds een kale knar voelde omdat het best wel koud is met ontzettend kort blond krulletjeshaar, nam ik toch de stap naar de buitenwereld toe om te tonen dat ik niet bang zou zijn voor wat er nog komen zou op die lange weg die de naam Kanker meekreeg, goed te lezen Borstkanker. Helaas is het ook zo jammer voor elke kankerpatiënt die in welke vorm dan ook die ziekte met zich meedraagt dat Pink Ribbon alleen over borstkanker gaat, alhoewel er zovele soorten van ongeneeslijke ziektes als Kanker zijn en er geen weg terug is alleen de weg naar boven.

Ik zie en lees overal acties en wedstrijden en lees overal alleen maar over Pink Ribbon dat in Amerika al goed doet voor ruim 5 miljard dollar per jaar aan inkomsten door de grote sterren der aarde die gemiddeld drie keer per maand wel een gala organiseren voor deze ziekte en zo een 5 a 6 duizend dollar per couvert neertellen per persoon. Maar die hebben ook het geld.

Nog sterven er mensen elke dag aan borstkanker en aan andere soorten van kanker. Het is niet alleen Pink Ribbon lieve mensen, het zijn ook andere soorten van Kanker die je kan bevechten met acties en geld en donaties!!!!!Ik heb borstkanker, heb nog vijf tot zes jaar onzekerheid of ik het haal of niet, ik leef er niet mee maar wordt er constant mee geconfronteerd dus lees ik het al niet meer, want het komt allemaal op hetzelfde neer. Geld ophalen voor het goede doel, ik hoop dat die centen dan ook daar komen waar ze voor bedoeld zijn, al is het natuurlijk nooit genoeg voor al die onderzoeken en behandelingen. Als je nagaat dat alleen in Zwolle al elke dag gemiddeld 210 mensen per dag bestraling krijgen, dat elke dag weer, hoeveel mensen denk je dat er kanker hebben in Nederland alleen? Ik heb mijn moeder, zus en broer verloren aan deze ziekte, misschien ben ik de vierde wel, wie zal het zeggen. Ik kan er niet meer mee zitten, ben in de fase van berusting en afwachten maar, kijken wat de artsen doen, je kan er zelf namelijk niets aan doen dan knokken met je geest. Zo was ik een jaar geleden nog, moe van het bericht dat er kanker geconstateerd was in mijn borst. Ik was bang, had de angst niet onder controle en was totaal de weg kwijt met mijn hele grote bek, maar dat is een eerste reactie totdat je een plan van aanpak van de artsen hoort, je voelt weer wat hoop en gaat er naar leven met je partner, je kunt niets anders doen dan wachten op wat??? Ik heb ook een foto met een totale kale kop maar mijn ijdelheid laat die dus niet zien, wilde alleen even voor de gein kijken hoe het stond, want de spiegel was mijn vijand geworden na het wegvallen van mijn haar. De confrontaties waren elke dag een ramp bij het wassen en in de avond na het douchen, doodeng en frustrerend. En nu? Ik ben twee keer geopereerd, vier chemo's gehad, waarbij de vierde bijna fataal werd, doch God had nog even geen tijd voor mij, zodoende ging ik maar linea recta de bestraling in, elke dag 2 minuten onder de laser en dat 28 dagen lang. De derdegraadsverbranding die ik daarbij opliep, daarvoor loop ik nog onder behandeling van een ontzettend lieve Radiologe die er ook moedeloos van wordt, komt ook omdat ik door de medicatie tegen de kanker en de chemo ook nog een suikerziekte kreeg, ik was al zo een lief suikerbeessie!!!! Maar met dit alles wil ik alleen maar zeggen, lieve mensen die dit lezen, geloof mij als ik zeg dat er meer soorten kanker bestaan die niet te genezen zijn en dat daar net zo goed geld voor opgehaald moet worden. Een oncoloog zei tegen mij "Leny wij zijn God niet, wij helpen alleen daar waar wij nodig zijn om hem ter wille te zijn zodat hij het wat rustiger aan kan doen!"Ik vond het een mooi gezegde, want die witjassen hebben wat te stellen met Kankerpatiënten hoor, ze krijgen alleen maar mensen te zien die ze hopen te genezen en niet aan hun houten jas de knopen hoeven te poetsen om gedag te zeggen. Ik ben al vanaf mijn 18de jaar donateur van het KWF FONDS en ben nu 58, heb heel wat geliefdes met kanker weg moeten brengen en nog word ik er dagelijks mee geconfronteerd. Mensen die voor het goede doel dingen doen, prijzenswaardig, maar ga er niet prat op. Als jullie nog eens een actie doen, doe het dan eens voor een ALS ACTIE ( lees daar de site maar eens van, je schrikt je rot) of ENERG4ALL die kinderen helpt en totaal geen cent krijgen omdat de chemische industrie de overleden kinderen té weinig vinden ( bijna 80.000 per jaar) om daar research in te stoppen. Leve de pleuro, leve het Verenigd Europa. Niet dus. Maar gelukkig wordt er overal in de wereld een dag stil gestaan bij borstkanker, bij Pink Ribbon, een blik met Bekende Nederlanders wordt opengetrokken, met gaat een gala uitzenden, de bedelbrieven vallen weer door de bus, oftewel, morgen is je geweten gesust want je hebt net een donatie gedaan. Het zou elke dag een dag van de Kanker moeten zijn, er zijn meer dan zoveel soorten Kanker als dagen in de maand, dus werk aan de winkel voor hen die alleen even aan de vrouwen denken met borstkanker, terwijl ik in de wachtkamer met vijf mannen zit die allen borstkanker hebben en ook bestraald moeten worden. O??Is daar geen actie voor?

woensdag, 12 oktober 2011

Liefdesgedicht.nl en Liefdesproza.nl zijn een initiatief van Interduo en ML2 Webdesign
© 2004 - 2012 | Disclaimer