Ride on
Niet te veel tegen elkaar zeggen. Dat leek hen het alle beste. Nu denkt hij er wel anders over. Op de bank met een fragiel boekje waarvan hij de letters niet kan lezen, omdat hij toen onder emotie schreef en ze zo snel mogelijk op wilde schrijven zodat hij het verdriet vergeten kon. Het leek allemaal zo simpel, wanneer hij het van anderen horen. De eerste voetstapjes in de liefde die hij via anderen opvolgde en later zijn eigen pad begon te lopen. Hij liep te snel. Te wild met zijn gedachten. Zijn hormonen kon hij niet in bedwang houden. Had hij maar gewacht, dan was ze nu misschien nog bij hem gebleven. Ook die optie geeft hij weinig kans. Hij liep haar vast en zeker dan in de weg en dan zouden ze alsof nog tegen elkaar opbotsen. Haar carrière was te belangrijk. Dan had ik avonden lang zichzelf in slaap gehuild, misschien zich wel aan het vrouwelijk schoon overgegeven en zich op het verkeerde pad hebben begeven. Praten was hun grootse opstakel, tijdens en na hun relatie. Toch was het ook zijn charme. Hij heeft haar op zijn gemak gesteld, dat weet hij zeker. Haar glimlach die ze trok terwijl hij de spot dreef was, in tegenstelling tot de andere meisjes die te dom waren of te zelfingenomen om meer interesse te tonen dan na een zoen, gemeend en stelde hem ook op zijn gemak. Hij heeft te veel andere dingen aan zijn hoofd. Hoe krijgt hij haar terug? Het zal nu wel bijna 6 maanden geleden zijn geweest dat ze elkaar voor het laatst opbelden. Dat laatste telefoontje. Het was typisch zo’n telefoontje die elke partner die aan de rand van de liefdeskloof staat wil vermijden, ene telefoontje nog wel verdomme. Ze zat in de trein. Ze moest weer ergens naartoe. Naar die zelfingenomen modemonsters die bij elke scheet hun camera tevoorschijn halen. Die planken, waar een actrice nog niet op zou willen staan. Hij moest haar wel bellen. Het hele weekend hadden ze elkaar als lucht aangezien en lieten elkaar zoals ze waren, eenzaam en bang, althans hij was dat. Zij had het allang uitgemaakt, weliswaar in haar gedachten, maar ze was hem al vergeten. Misschien was dat wel op de avond, dat hij voor de computer met barstende buikpijn zat en natte ogen en zich wilde verenigen met haar foto’s. hij had eerst de foto’s op haar site gekozen, maar die waren niet echt genoeg. Niet zoals hij haar kende, die glimlach die hij in zijn hoofd had geprent, was tussen al die foto’s nergens te bekennen. Hij miste haar. Met de telefoon in de handen wilde hij haar opbellen, ook al was het twee uur ’s nachts. Hij moest haar stem horen, dat er weer zekerheid zat. Dan zou hij haar nachtrust hebben verstoord en zou ze met wallen onder haar ogen op de set komen. Dat wilde hij haar niet aan doen. Daarom verzoende hij zich maar met de alcohol, die hij toen stiekem uit de voorraad kast leegdronk. Als zijn ouders daarachter kwamen, zou hij meteen naar een afkickkliniek zijn toegestuurd. De perfecte veroveringsmethode dacht hij toen hij de fles aan zijn lip hield en tegelijkertijd met zijn ooghoeken naar haar foto keek. Geen wonder, dat ze zo’n pracht carrière krijgt. En ook al was haar kans, haar ‘deur’ voor de modewereld geopend, mijn relatie , want toen de carrière pas echt na twee maanden op gang kwam en ze toen vonden dat zij met haar 1.76 meter en 57 kilo te veel aangekomen was, verviel de essentie van onze relatie naar zijn relatie. Het erge van alles, achteraf, was dat hij het allemaal maar accepteerde. Hij schreef de meeste zinnen op in dat klamme boekje, waar tranen die op de bladzijdes waren gevallen nu een kronkelig spoor achtergelaten hadden. Hij realiseerde zich dat zijn angst volkomen nutteloos was. Waarom moest hij het verdriet lijden terwijl ze toen nog samen waren? Alleen enkel woorden die onmisbaar waren geweest in die situatie en waarvan hij nooit de kans heeft gehad ze aan haar te vertellen. Als hij met rode kringen om zijn ogen voor haar deur had gestaan en alles, zijn hele gevoel dat hij niet zonder haar kan, aan haar had verteld. Zouden ze dan nog steeds samen zijn?- Misschien, maar dan zou hij daar ook met zijn bek vol tanden staan en zich als een imbeciel gedragen. Want welk gevoel zou hij op dat moment dan hebben gehad?
Nu naar zes maand weet hij het, na dat telefoontje. Dat hij telkens als hij haar op de schoolgangen tegenkwam haar het liefst wilde ontwijken omdat hij zich voor haar schaamt. Hij was geen goed vriendje. En ook omdat ze het heeft uitgemaakt en misschien met ene bron van minachting naar hem keek. Ze had het uitgemaakt, via de telefoon nog wel. Hun laatste contact zorgde ervoor dat dat hun enige contact werd. Als hij haar in de ogen kijkt stotterde hij en kwam hij niet uit zijn worden. Als ze hem via een sms bereikt kreeg hij dat zelfde gevoel, als toen ze het uitmaakte. Dat gevoel dat er opeens iets ontbrak.hij accepteerde het maar, dat hun contact zo verwaterde dat het bij een sms per week bleef.
Hij belde haar op die middag. Een weekend lang hadden ze elkaar als lucht gelaten en zich niet om elkaar bekommerd. Hij was bang, omdat hij wist dat dit het einde was. Hij had zich toen onbewust voorgenomen dat dit het laatste innige gesprek met haar zou zijn geweest. Zelf wilde hij het niet uitmaken. Hij hoopte al die tijd dat die momenten van zwijgen wel over zouden gaan. Als hij er iets van gezegd zou hebben, dat hij het goed zou maken, dan zou ze hebben gezegd dat het te laat was en dat haar besluit vast stond. ‘Praten heeft geen zin’zou ze hebben gezegd. Dat weet hij zeker, want hij moet toegeven een zij was geen prater over haar gevoelens. Hij verzon, om tijd te rekken smoesjes dat de telefoon uitviel en dat hij rare geluiden hoorde via de telefoon, maar zij wist ook wel dat hij dit allemaal maar verzon om het niet aan te hoeven horen. Dat allemaal om de stilte te breken, dat hij niet wilde weten dat het officieel uit was. Ze had het ook moeilijk zei ze. Hij vond het toen wel ene naaistreek, via de telefoon nog wel en zo opvallend. Ze had beter in plaats van de hele tijd te wachten meteen het gezegd en de hoorn dan opgehangen. Dan was hij vast en zeker op bed gaan liggen en zich afgevraagd had wat hem net overkwam.
‘Weetje…ik wil…’
‘Zeg maar niks…ik weet het al…ik had het wel verwacht.’
‘Sorry…maar ik vind je gewoon niet meer leuk.’
‘Ik jou nog wel.’
‘Maar ik wil wel vrienden blijven.’
‘Ja vrienden, die heb je ook nog.’
‘Het spijt me.’
‘Ik weet het.’
‘Zie ik je mogen op school?’
‘Vast wel.’
Hij wilde nog ik hou van jou zeggen, maar slikte de woorden snel in die hij tot de dag van vandaag nog bij zich had gedragen. Hij keek even naar de grond, voor hem een paar seconden. Hij liep naar zijn moeder ‘het is uit.’Huilend viel hij in haar armen, zijn troost. Maar toen realiseerde hij zich nog niet echt wat haar woorden voor hem betekenden. Toen wist hij nog niet dat hij maanden daarna aan de alcohol zou gaan, zichzelf minderwaardig achten en elk meisje wat op zijn pas kwam nuttigen. Net zolang totdat ze weer bij hem kwam. Het trieste was, maar het realistische, dat ze niet kwam. Hoe erg hij ook met zichzelf omging, ze kreeg maar niet de indruk dat hij haar nodig had. Zelfs niet toen hij haar een verhaal van hem had laten lezen waarin zij de hoofdpersoon was en de essentie zijn liefde voor haar was. Was ze nu echt dom geworden, had hij haar intelligentie eruit gehaald op de avonden dat ze alleen thuis waren?.
De dag erna hadden ze samen les. De hele ochtend keek hij er tegenop. Hij wilde niet zien hoe hij haar van een afstand kon voelen. De intensiteit die zij altijd hadden leek toen weg. Ze zaten ver uit elkaar, maar hij liet haar geen moment uit zijn gedachten. ‘Lieve lieve meid, ik hou nog van je.’
Na de les kwam ze naar hem toe.
‘Zullen we praten?’
‘Hee.’ Hij groette haar alsof er niks was gebeurt. Dat deed hij altijd. Hij hield zich bij haar groot en klein bij de rest van de wereld. Vooral wanneer hij achter de computer zat een pen in zijn hand had. Telkens als hij eraan dacht kon hij het niet laten om te huilen en bad hij dat alles weer kwam zoals hij hoopte. Zoals hij het op films zag. Als hij haar nu eens had verteld dat hij echt niet zonder haar kan, als hij toch smekend aan haar been hing, misschien zag ze het dan eindelijk in. Terwijl ze naast elkaar zaten huilde ze bij hem. Hij had met haar te doen. Zelf wilde hij ook huilen, maar hij kon het niet. Als hij daaraan terug dacht kon hij zichzelf wel voor zijn kop slaan. Zoveel gevoel in hem en niks heeft zij gemerkt. Als troost vertelde hij dat hij het wel aanzag komen. de grootse onzin ooit. Dat hij dát vertelde om haar geen schuldgevoel in te praten. Eigenlijk had ze dat juist moeten hebben, dan had ze zich misschien wel bedacht. Het kwam dan wel uit haar mond, ze hadden elkaar samen de liefdeskloof ingereden. Toen nog wel hand in hand. Toch blijft hij erin geloven dat ze ooit samen zullen zijn, dat ze allebei de liefde weer in elkaar kunnen zien en zich dan samen verenigen, alleen deze keer beter. Een laatste regel is nog over. Al zijn emotie moest in deze zinnen samen komen. De hele tijd had hij er, vreemd genoeg, op gehoopt dat hij dit mocht opschrijven. ‘Een jeugd liefde voor het leven.’
Met zijn boekje nog in zijn hand zat hij in de donkere kamer. Zijn hoofd bonkend van al het huilen. Hoe vaak heeft hij haar naam wel niet in het bokje geschreven. Een paar bladzijdes lang telt hij haar naam, omringd met hartjes. De muziek die zij samen luisterden toen ze in bed lagen draait door zijn hoofd. Haar stem ging zachtjes op het ritme van de muziek. Ze zat naast hem. Hij probeerde haar hand te pakken, maar die was ongrijpbaar. Samen zongen ze het nummer. Hij leunde tegen haar aan. Innig omarmde hij de fles rum of whisky. Zijn voeten gleden over de grond. Helemaal alleen lag hij daar in de kamer. Niemand was thuis. Zou ze nog echt bij hem komen?. Misschien. Maar voor nu is het te laat, dus ride on.
5 juli 2009
Geef je beoordeling aan het verhaal: Ride on
Actuele beoordeling: 9,00
Aantal stemmen: 1
Aantal hits: 607
Silver 2 Date
Silver2date.nl is een eigentijdse en betrouwbare ontmoetingssite voor de 50-plusser. Silver2date.nl is een ontmoetingsplatform voor sociale, sportieve en creatieve activiteiten.
Vivid Single & Actief
Net als u zijn er talloze actieve singles die het leuk vinden om samen activiteiten te ondernemen. Vivid Single & Actief biedt daarom een gevarieerd aanbod activiteiten.
Knuz.nl
Knuz.nl is een volkomen gratis datingsite. Met meer dan 200.000 ingeschreven leden is Knuz de grootste gratis datingsite in de Benelux met misschien wel de liefde van je leven ...
InterDuo Relatiebemiddeling
Relatiebureau InterDuo relatiebemiddeling is het meest toonaangevende relatiebureau voor Nederlandse en Belgische HBO’ers en academici. InterDuo is erkend door de BER: Branchevereniging Erkende Relatiebureaus.
