Die mooie meid
Moedeloos lig ik hier met haar in mijn armen. Op straten van de stad die altijd levendig zijn, behalve nu. De regen spoelt mijn tranen weg. Ik hoor de sirenes al vanuit de stad aankomen. Ik heb nog tijd. Ik wil haar bij me hebben. ‘Hoe kon ze mij verlaten?’ Het meisje dat ik in mijn armen heb lijk ik nooit gekend te hebben. Ik druk haar hoofd tegen mijn borst aan. Alsof ze slaapt. ‘Ik heb je nodig’, fluister ik. Ik ga naast haar liggen en sla mijn armen om haar heen. De mooie momenten lijken ver weg. Ik prent ze in mijn gedachten. Zo blijft ze bij mij. Die mooie meid.
Voor mij is de stad verleden tijd. Een 60’er moet ook niet meer leven in de stad, vooral niet in die veel te grote bejaardenflat van mij.
Zo begon het allemaal. Door mijn dagelijkse negatieve instelling. Mijn eentonige ritueel. Ik was me, ik ontbijt, ga naar het park. Daar ging ik altijd naar toe als ik me depressief voelde. Die medicijnen van de dokter hielpen niet.
Dat was dan het voordeel van wonen in de stad, het lag overal dichtbij, ook bij het Griftpark.
Zo was ik er die keer ook, ik deed het gewoonlijke. Ik liep met mijn koffie naar het park, ging op het bankje aan de vijver zitten en keek naar de mensen die voorbij kwamen. Overspoeld door het verlangen om weer zo jong te zijn als zij.
Voor een normale dag was het rustig. Je zag aan de andere kant van de vijver een bejaard stel dat samen de eendjes voerde. Ik zag mezelf daar zitten, in die mooie tijd. Mijn ogen werden vochtig. Terwijl ik mijn hoofd schudde om de tranen te verjagen, liet ik mijn koffie vallen. De hete vlekken brandden op mijn broek. Terwijl ik bukte om de beker op te rapen, zag ik een vreemde schaduw onder het bankje. Normaal was ik niet nieuwsgierig, maar omdat het park toch verlaten was keek ik voorzichtig onder het bankje. Er broeide een angst. Langzaam besefte ik dat die schaduw een hand was, een hand van een meisje. Ik schrok me kapot en sprong op. Als een dooie lag ze onder dat bankje. Ik wilde eerst helpen in plaats van de politie te halen, dus porde ik haar met mijn voet. Steeds harder. Uiteindelijk zag ik haar bewegen. Ze kreunde van ergernis. Ze draaide zich naar mij om. Langzaam opende zij haar ogen en toen ze mij zag schrok zij zo erg dat ze haar hoofd aan de onderkant van het bankje stootte. Zij was dat meisje dat elke avond naar housefeesten ging die vervolgens van dronkenschap bij een vreemde sliep.
‘Waar ben ik?’ ik probeerde haar rustig te houden en hielp haar opstaan. ‘Gaat het wel’? vroeg ik. Verbitterd duwde ze me weg, ‘rot op opa’. Ze probeerde te lopen, maar zakte in en begon te kotsen. Snel tilde ik haar op en bracht haar naar mijn flat. Ze moest rusten. Ik zette een cracker en thee naast haar op tafel en keek naar haar terwijl ze sliep. Ze kon mijn kleindochter zijn.
Na een paar uur slapen schrok ze wakker. Ze keek om zich heen en stond op het punt te gaan gillen. Snel kalmeerde ik haar, ‘ik vond je in het park en bracht je hier voor wat rust’. Haar ogen keken me aan alsof ze zeiden wat ik al dacht waar ze bang voor zou zijn,’ nee, ik heb je niet misbruikt als je dat soms denkt, ga nu maar rustig liggen en eet wat’. Van woede gooide ze het eten van tafel en liep weg. Ze vloekte aan één stuk door en zonder dankjewel liep ze woedend mijn huis uit. Ik hoorde buiten nog één ‘godverdomme’ maar daarna werd het stil. Ik keek naar de verfrommelde deken en dacht zelf dat het ook wel raar was wat ik had gedaan. Nog vreemder was dat ik niet achter haar aan ging. Ik ruimde de rommel op en bedacht om even te slapen. Ik keek naar buiten en luisterde naar het lawaai dat Utrecht maakte, het lawaai van mensen en verkeer. Het lawaai van leven.
Ik was in het park, ongeveer een week na onze ontmoeting. Ik zat weer op hetzelfde bankje en deed hetzelfde als altijd. De lucht was mooi blauw, even was ik weg van die stad. Ik keek naar de vogels, niet die duiven die op afval af kwamen, maar echte vogels. Lentevogels. Ik volgde ze met mijn ogen. Ik voelde dat ik niet meer alleen was, vanuit mijn ooghoeken probeerde ik te zien wie er naast mij zat. Zij is het, het feestbeest. Ze keek van schaamte naar de grond en friemelde met haar handen. Ik groette haar, zij mij ook. Er viel een stilte.
‘Ik had wel verwacht dat je hier was’ zei ze, ‘luister, het spijt me hoe ik laatst reageerde. Ik was dronken en had een rot nacht gehad. Thuis mocht ik niet meer slapen. Ik had niet zo tegen je uit moeten vallen, het was lief wat je voor me deed’.
Het verbaasde me hoeveel ze opeens sprak. Ze vond het lief. Ze zei het alsof ze het tegen haar opa zei. Dat beledigde me.
‘Ik ben blij dat jij je weer beter voelt, ik glimlachte naar haar. Zij keek de andere kant op en door de zonnestralen kon je zien dat er een traan over haar wang rolde. Ik wist niet wat ik moest doen, ik kende haar niet. Ik wilde weg, maar in plaats daarvan sloeg ik een arm om haar heen en duwde haar tegen mij aan. Ze begon harder te huilen. Ik rook een mengeling van alcohol en rook. Het viel me op dat ze nog steeds dezelfde kleren aan had als de week ervoor.
‘ Waarom ben je niet thuis’? vroeg ik. Ik dacht dat deze vraag veel emotie zou opwekken. Ze keek mij aan en veegde haar tranen weg. ‘Ze hebben me uit huis geschopt’. Zonder door te vragen pakte ik haar hand en liepen we naar mijn flat.
Op weg naar huis praatten we wat. Ze vertelde over haar ouders die haar eruit hadden gegooid en over haar vriendinnen waarbij ze ook niet meer terecht kon. Mijn ogen werden vochtig, omdat ik me net als zij eenzaam voelde.
Toen we thuis waren, wees ik haar mijn badkamer en gaf haar een handdoek. ‘Fris je maar op’. Ze lachte naar me en sloot de deur. Ik twijfelde of ze wel bij mij kon blijven, maar anders was ze dakloos. Ze kon wel een nachtje bij mij slapen.
Het was avond, de zon ging onder. Ik gaf haar wat kleren van mijn overleden vrouw, die ik sinds haar dood bewaarde had. Het moment dat zij naar buiten kwam maakte me verdrietig. Ze zag er net zo uit als mijn vrouw vroeger. Met haar bruine haar in een staart. Ik zag mijn vrouw. Er ontstond een grote leegte en ik draaide me om en keek uit het raam terwijl de tranen rolden. Ik voelde haar handen als troost over mijn borst glijden. Het maakte mij gelukkig. ‘We zijn allebei eenzaam’, fluisterde ze. We omhelsden elkaar en dit moment leken we geen vreemden. Ik leek even te vergeten wie ik was. Ze pakte mijn hoofd en duwde het tegen haar lippen. Ik schrok, tegelijkertijd vond ik het heerlijk. We pakten elkaar vast. Wild trok ze mijn kleren uit. Weer kwam de twijfel. Ze duwde me de slaapkamer in. Ze had totale controle over me. Als een wilde begon ze haar kleren uit te scheuren terwijl ik op het bed naar haar keek. Ik hoorde de geluiden uit de stad steeds vager. De hele stad leek even stil te staan en alle beweging was in het bed te vinden. Hijgend kwam ze op me liggen en raakte ze me aan. Ik probeerde me jong te voelen.
Terwijl zij de macht over mij had.
Dagen bleef ze bij mij. Onze relatie werd intenser. We zagen elkaar niet als twee vreemden. Als mijn vriendin zag ik haar niet, maar ik wist dat ze hier moest blijven.
‘Ik ben weer gelukkig’, zei ik tegen haar terwijl ze met mij op de bank lag. Ze keek mij aan, ‘ik ook’. Zonder dat we wat zeiden keken we uit het raam naar de rijdende bussen die vanuit het CS kwamen.
‘Wanneer bezoek je jouw ouders weer’? ik wist dat die vraag ongelegen kwam, maar ik moest het weten.
‘Nooit’, haar antwoord klonk duidelijk, ‘Ze hoeven me niet meer’.
‘Dan nog, het zijn je ouders. Al bezoek je ze maar even’. Ik voelde dat ze geïrriteerd werd en daarom constant knikte om van mijn gezeur af te zijn. ‘Ik zeg alleen dat ik ergens ander slaap, ook al kan het hen niks schelen waar ik slaap. Ze hebben me er niet voor niets uitgegooid’. In mijn gedachten reageerde ik op haar, dat hadden ze wel, als zij niet altijd dronken was.
Sinds ze bij mij woonde, gedroeg zij zich. Ze zou zelfs een baan zoeken. Ik wist dat we elkaar nodig hadden.
Terwijl zij die middag naar haar ouders ging, moest ik naar het ziekenhuis mijn medicijnen ophalen. Het was de eerste keer dat ik mij gelukkig voelde terwijl ik in het ziekenhuis was. Jaren lang dacht ik te eindigen zoals ik leef. Saai en oud. Maar nu kijk ik weer vrolijk tegen het leven aan. Al een lange tijd ben ik niet meer in het park geweest, dat zegt al heel wat over mijn stemming. Het bezoek was standaard. Ik zat tegenover de doktor hij keek langs zijn bril en gaf me mijn medicijnen en sloot af met een handdruk en met de woorden: ‘tot gauw’.
Ik liep de stad door en zag een studentenpaar. Ik voelde me net als zij, gelukkig.
Thuis kwam ik haar tegen terwijl ze naar buiten keek. Ik groette haar en gaf haar een kus in haar nek, ‘hoe ging het?’. Woest herhaalde ze de vraag en draaide zij zich om. Haar hele gezicht zat onder de schrammen en haar neus bloedde. Ik wist niet wat ik zag. ‘Jij met je ideeën, dit komt er van’!, zei ze boos ‘Het is niet mijn schuld’ zei ik. Ik wilde haar troosten maar ik wilde me geen schuld aanpraten.
‘Ach rot op’!, ze begon me te slaan. Ik werd ook boos en we begonnen elkaar verrot te schelden. Overmand door haar gevoelens gooide ze met alles wat in haar bereik zat. Ik beschermde me, maar ik wist dat ze alleen moest zijn. Ik legde mijn medicijnen op de tafel en draaide me om en liep weg terwijl de tranen over mijn wangen gleden. Ik moest weg. Naar het Griftpark.
Daar kwam ik weer tot rust en ik voelde dat ik nu wel terug kon gaan. Ik liet haar in de steek. En als ik niet zo aandrong was ze nooit door haar ouders geslagen. Ik begreep niet dat mensen dat bij hun eigen kind deden. Ik moest haar steunen. We hadden elkaar nodig.
Terwijl ik thuis kwam voelde ik de regen al op mijn schouders. De voordeur was nog open. Ik rende naar binnen om in haar armen te vallen, maar toen ik terug kwam lag ze op de grond met mijn medicijnenpotje naast haar. Ik raakte in paniek, ik dacht dat ze alsof deed, maar hoe langer ze daar bleef liggen, hoe banger ik werd. Ik pakte haar op en rende naar buiten en schreeuwde om hulp. De gedachte dat ze een overdosis had genomen maakte me slap en ik viel op de grond.
Nu lig ik hier naast haar op de grond terwijl mijn tranen wegspoelen, ik hoor de sirenes. Haar dode lichaam maakt mij machteloos. Het schuldgevoel maakt me kapot. Zij had mij nodig. Ik heb haar nodig. Ik ga naast haar liggen in de hoop dat ik met haar mee kan, die mooie meid. Het droevigste van dood gaan. Eenzaamheid.
6 juli 2009
Geef je beoordeling aan het verhaal: Die mooie meid
Actuele beoordeling: 9,33
Aantal stemmen: 3
Stijger: +0,33
Aantal hits: 916
LEFF Singles Borrel
Een plek waar alle zintuigen geprikkeld worden om alledaagsheid te vermijden. Hoor, zie, voel en proef de ogenschijnlijk kleine dingen die het uitgangspunt zijn voor een dynamisch en geslaagd gevoel!
MessengerContacten.nl
MessengerContacten.nl is dé erotische datingsite voor mensen met MSN Messenger. Lid worden is 100% gratis en alleen een e-mailadres en nickname zijn nodig. Veel plezier en spannende dates!
Silver 2 Date
Silver2date.nl is een eigentijdse en betrouwbare ontmoetingssite voor de 50-plusser. Silver2date.nl is een ontmoetingsplatform voor sociale, sportieve en creatieve activiteiten.
Vegadates
Vegadates, dé ontmoetingssite voor vega's (en geïnteresseerden) in Nederland en België! Neem eens een kijkje op Vegadates, waar je gelijkgestemden ontmoet.
