Een rommel met waarde
Soms wanneer de bladeren van de bomen zijn gevallen en het water van de gracht zo’n weerspiegeling geeft dat ik er tranen van in mijn ogen krijg, heb ik het gevoel dat ik een fout heb gemaakt. Dat ik iets over het hoofd heb gezien, wat voor mij essentieel was in mijn leven. Misschien komt het door het weer dat ik me leeg van binnen voel. Dat ik mezelf het liefst onder de bladeren wil verstoppen en ik wacht totdat iemand me redden zal. Wie mij dan een hand uitreikt en naar me glimlacht. Zo’n glimlach die ik het afgelopen jaar heb gemist.
Thuis was het een zooi. Ik wilde ook het liefst weg zijn. Mijn voeten op de straat zetten was voor mij een uitdaging. Ik wist nooit wat me te wachten stond wanneer ik door de stad liep. Auto’s die me voorbij reden bij het begin van de stad. in het centrum, bezoekers die blind zijn voor het leven, wie tegen je allen lopen zonder pardon. Irritatie, is het woord wat ik dan altijd fluister wanneer dat bij me gebeurd. Alsof ik vervloekt ben en ik me nergens veilig kan voelen. Ze lopen tegen mij aan, alsof ik geen pijn heb. Helaas zien ze niet de schrammen die zich achter mijn trui verstoppen. Helaas, zie ik ze wel.
’s Avond zijn de ergste momenten. Wanneer ik terug kwam van een hele dag sjokken door de stad, mezelf te hebben afgereageerd op onbekenden en op hen heb gespuugd, stond mijn vader al klaar. Helemaal afgelegen in die flut buurt. Als mijn vader het niet deed, was het wel ene andere buurman die schreeuwde. Mensen waren er niet zo populair, de alcohol wel. Iedereen had in zijn huis, op zijn vloer dezelfde lege flessen whisky liggen. Een rommel met waarde, noemde ik het altijd. Ik probeerde me altijd zo snel mogelijk te verstoppen in mijn kamer, want als hij me had opgemerkt en hij niet te dronken was, of juist wel, pakte hij nadat hij mijn moeder of broer had mij ook nog en moest ook ik toegeven aan zijn riem. Hij verzon altijd wel iets waardoor hij ons kon slaan, soms noemde hij mij Cyntia of Joyce, of een andere naam van een van zijn vrouwen die hij de afgelopen week had geneukt.
‘Ga zitten stomme trut dan sla ik het vuil van je rug.’ Hij zei altijd het zelfde. Ik was er na de zoveelste keer wel aan gewend geraakt. Ik keek maar naar de grond, naar de vloer die vol vlekken zat. Vlekken van bloed, verdriet, rommel, vlekken van ene onvolmaakt leven. Soms kon ik mijn moeder in de keuken horen huilen. Zij was altijd de eerste bij hem, soms wel drie keer per dag. Mijn broer probeerde haar dan met ene koud doekje gerust te stellen, maar bij de gedachte dat ze op haar achttiende de verkeerde keuze gemaakt had en ene kind kreeg, moest ze wel het slechte leven lijden. Dat was wat haar moeder haar toen namelijk vertelde en haar bijna met ene Mariabeeld naar het hoofd wilde smijten. ‘God zou je straffen, jij Maria Magdalena, jij hoer.’ Dat was het laatste wat haar moeder van haar eigen moeder had gehoord. Met een kind in haar buik zwierf ze maar wat rond, omdat haar vriend haar had verlaten. Toen vond ze hem. Hulpeloos was ze, hij ontfermde zich toen nog even over haar. Of haar kind heeft hij zich nooit bekommerd. Hulpeloos was ze toen ze bij hem in huis ging en nu na twintig jaar, is ze dat nog steeds. Ze heeft wel ene paar keer geprobeerd te vluchten, maar dat leverde niet meer of dan een paar klappen of een keer had hij haar zelfs vastgeketend. mijn broer had haar toen bevrijd en hoewel hij oud genoeg was om hem in elkaar te slaan, hij zou altijd bang blijven voor het geweer wat mijn vader altijd tegen zijn hoofd aanduwde toen hij nog maar een kind was en nog niet zindelijk was. Ik keek, toen nog onwetend, vanuit de wieg mee. Ik kan, wanneer ik er weer aan denk, jaloers worden op de tijden dat ik nog van niks afwist en dat niemand me kwaad kon doen.
Met het kussen op mijn hoofd dacht ik aan dingen die onbereikbaar waren. Dat ík gelukkig zou zijn. In mijn kamer was ik veilig. Ik zette de muziek extra hard, zodat ik niet aan mijn pijn dacht en de muziek wel in mijn hoofd moest komen. aan het eind van de avond kwam mijn moeder op mijn kamer. Ook al stond de muziek op zijn hardst, ik kon haar beklagenswaardige geklop horen. Met rode kringen om haar ogen kwam ze naar me toe. Ze huilde bij me uit, maar dat deed zo zachtjes dat hij haar niet kon horen. ‘Het spijt me.’ Dat verstond ik zeker. Ik had met haar te doen, ze verdiende dit niet. Ze was te mooi, om in elkaar geslagen te worden. Ik wilde zeggen dat het niet gaf, maar het gaf wel. Het gaf dat hij me sloeg, mijn eigen vader. ik wist dat als ze niet bij hem was, ze hem nooit had ontmoet, ze misschien wel een hoer werd om geld te verdienen. Dan was het voor mij nog wel de vraag wie mijn vader was. Dat ik mijn kinderjaren afsloot in de wieg voor mijn moeder die achter het raam stond. Ze had het daar wel een keer met mij over gehad, dat ze beter hoer kon zijn. Ik was het met haar eens, maar misschien was ze hem dan wel als klant tegen gekomen en werd ze dan verliefd op hem, of een zo’n type. Want dat zijn die bezoekers. Mannen die hun lelijke vrouw willen vergeten en het geld wat ze eigenlijk aan de verjaardag van hun jarige zoon moeten besteden, besteden ze nu aan hun pik.
Ze was lief. Ik heb haar nooit uitgescholden en heb het haar nooit kwalijk genomen van mijn leefsituatie. Dat wist ze, maar het hielp haar niet. Ik denk dat haar schuldgevoel meer pijn deed dan de pakken slaag.
Ik kon nauwelijks slapen, zoals gewoonlijk. Ongewassen ging ik naar school. Ik was mijn boeken vergeten en negeerde de leraar, zoals alle leerlingen op die school deden. Hier draaide het niet om discipline, maar om het feit dat je dát juist niet had. Het was warm. Ik liep door de stad. ik kon van een afstand mijn vader zien lopen. Zijn vieze kop, vol vuil en een ranzige glimlach maakte me misselijk. Het was niet zijn vrouw die hij onder zijn arm hield en hij in ene steegje geneukt had, of nog moest doen, het was zijn gezichtsuitdrukking die mij liet walgen. Hij lachte. In de afgelopen dertien jaar heeft hij nooit naar mij gelachen, misschien ene keer omdat ik van mijn fiets viel en met ene kapotte lip en een glip in het hoofd huilend naar hem toe kwam. Ik kon het gewoon niet laten om naar hem toe te stappen ham bij zijn schouder te pakken en die vrouw die bij hem liep te zoenen en te zeggen ‘zo welkom bij de familie.’ik zag zijn verbazing in zijn ogen ik wist dat hij me wilde slaan. Ik trok mijn gezicht strak en negeerde de vieze smaak van het zoenen van ene vrouw die het net met mijn vader had gedaan, dat kon ik namelijk proeven. Hij pakte me bij mijn schouder ‘jou pak ik vanavond wel’ fluisterde hij. Ik keek hem niet aan en lachte allen maar. Ik keek naar de vrouw, of beter gezegd het meisje. Ze was jong, net iets ouder dan mijn broer. Ik wist niet waar hij ze altijd vandaan haalde, dat kon me ook eigenlijk niet schelen, maar in dit meisje zag ik mezelf. Ze had verdriet, haar ogen keek wazig naar mij, alsof ze verliefd werd door mijn zoen. ‘Ik snap dat je verdrietig bent, hij si mijn vader. zijn vrouw zou ook niet blij zijn als ze het met hem deed.’ Ik gaf haar een knuffel en ik bleek te horen dat ze me bedankte, maar ik wist niet of ze dat zei om mijn kus of om mijn laatste zin. Ze had zelf ook wel in de gaten dat ik dat alleen maar deed om mijn vader te jennen, want ik had ook niet anders verwacht dan dat ze verdrietig zou zijn als ze mijn vader had ontmoet. Toen ik weg liep en me tussen de menigte mengde hoorde ik haar tegen hem schreeuwen en dacht toen heel gelukkig ‘mission accomplished.’
Het was zo warm. Een zomer in de stad is om je dood te irriteren. Ik verveelde me kapot. De drukte in de stad nam af, omdat iedereen naar een terras ging. Ik liep maar wat rond. Gewoon uit pure verveling kwam ik bij de skatebaan. Van een afstand keek ik naar tieners, die zich als mannen probeerden te gedragen, maar niet meer de indruk achterlieten dan wanhopige pubers. Ik wet er zo heet van, hun gestuntel op het board, op hun leven was wat ik nodig had. Gelukkig was Jeremy er. Ik kende hem al mijn hele leven, maar we hebben elkaar nooit echt beter leren kennen. Hij kende mijn verhaal, mijn vader, omdat hij ene keer op een avond bij mij thuis kwam. We waren net lekker aan het zoenen en toen kwam min vader de kamer in en schopte hem het huis uit, waarna ik een paar klappen kreeg. Ik heb hem sindsdien niet meer weer gesproken. We zagen elkaar wel ene paar keer in de stad, maar daar bleef het alleen bij. Ik had met hem te doen. Het leek alsof ik door mijn thuissituatie veel volwassene leek dan hij, terwijl het wel zo graag wilde zijn met zijn baardje die niet verder kwam dan wat kleine sprietjes en zijn volwassen houding. Ik vond het zo aandoenlijk, zo schattig dat ik wel met hem moest praten. Hij was toen hij tegen mij pratte geen spat verandert en achter dat lange haar zat dat kleine jongentje wie bang voor zich uitijkt wanneer hij mijn vader hoort. We liepen het steegje in. ‘Het is warm hè?’in het steegje was het tenminste koel, maar ik voelde me zo geil van de momenten dat ik in mijn huis altijd maar rond spookte en ik in de stad honderden mensen met elkaar innig zag, dat ik het ook wilde. Ik liet hem aan mijn borsten voelen. Hij genoot en keek me aan alsof ik in de afgelopen maand een stuk ervarende was geworden op het gebied van seks. We hadden nu alle tijd, en die wilde ik ook benutten. Ik genoot hoe hij met me speelde, met mijn lichaam. Ik genoot toen ik met hem speelde en ik genoot nog het meest toen we samen met elkaar speelden en ik toen dacht aan andere meisjes die nu op dit tijdstip met poppen aan het spelen zijn terwijl ik tegen de muur lag.
Thuis was het een zooi. Ik had vlug van Jeremy afscheid genomen bij de baan en verzekerde hem dat ik vaker op bezoek zou komen. voor het eerst in het huis was het donker. De televisie, stond zoals gewoonlijk aan. ik kon het hoofd van mijn vader zien zitten in zijn stoel. Ik rook de geur van de goedkope, maar sterke drank. Het was weer eens zover. Ik wilde al klaar gaan zitten, voor alles wat ik gedaan had vandaag en waar ik zeker geen spijt van had, totdat ik merkte dat hij huilde. Het was een vreselijk geluid, alsof je met een droge hand langs een auto glijd. Ik zei niks en vroeg er ook niet naar. ‘Waar is mama?’ maar hij had zijn lip aan de fles gezogen, als een klein kind. Ik liep naar boven. Ik wilde hem nog tegen zijn kop slaan zodat hij de fles tegen zijn keel kreeg, maar ik was bang. Mijn vader huilde nooit. In de keuken lagen geen natte doekjes die mijn broer gebruikte om de wonden van mijn moeder mee te helen. Nergens in het hele huis waren mijn moeder en broer te bekken. Ik keek in haar kast en al haar kleren waren weg. Ze had een briefje op de planken waar ze altijd haar broeken neerlegt achter gelaten. Er stond dat ze me miste en dat het haar speet dat ik zo ellendig moest leven. Daarom vertrok ze ook. Ze schreef ook dat mijn vader hier ooit voor gestraft zou worden. En dat ik me groot moest houden en dat ze me ooit op zou halen, maar ze was nu te bang vroor mijn vader om terug te komen. Er stond een klein kusje onder geschreven, het zwakste alternatief voor een afscheid, vooral die van mijn moeder.
Ik wilde hier ook niet zijn. Ik had geen kleren nodig. Ik wilde nu het liefst in de stad lopen, diep in de nacht in de hoop dat een paar van die gekken me zullen aanvallen.
De balderen in de herfst vallen melancholisch naar beneden. Lag heb ik het in de stad niet uitgehouden, ik moest me een keer douchen. Terwijl de krant op de tafel daar maar lag en mijn vader sliep zag ik haar naam staan bij de overlijdensberichten. Ik kon hem wel vermoorden, die klootzak van een vader.
Het was mijn broer die het bericht had geplaatst, voor mij.
Ik wilde afscheid van haar nemen, maar ik was te laat. Op het kerkhof zocht ik haar naam. Ik ben verandert. Ik heb mezelf van mijn vader afgesloten en leef nu op eigen benen. Ik heb nog nooit zo hard gehuild als nu, voor het graf van mijn moeder. ik ruik aan de bloemen, ze zijn nog vers. Ze staat naast me. Ze pakt mijn hand en fluistert dat ik niet moet kijken naar de staan, maar naar wat eronder ligt. Ze veegt mijn tranen weg. De rode kringen om haar ogen zijn eindelijk verdwenen, net als haar verdriet. Zachtjes scheld ze mijn vader uit, wat ze daarvoor nooit durfde. Dan voel ik een hand, ene echte hand. mijn moeder is weg. In ene zwart pak staat mijn broer naast me met een dubieuze blik. Dat hij blij is me te zien en verdrietig om mama en boos op mijn vader. We huilen samen. Ik ben nog nooit zo dankbaar geweest dat ik nog een broer heb. Ik knuffel hem zachtjes, maar innig en huil net zolang totdat ik niet meer kan.
Ik zou me het liefst onder de bladeren willen verstoppen. In de hoop dat iemand met een glimlach me er dan uit haalt. Iemand zoals mijn moeder.
6 juli 2009
Geef je beoordeling aan het verhaal: Een rommel met waarde
Actuele beoordeling: 9,00
Aantal stemmen: 1
Aantal hits: 493
Books for Singles
Books for Singles verkoopt geen liefde, geluk of romantiek. Wel is het de gespecialiseerde online bookseller voor boeken over: singles, liefde, relaties, dating en persoonlijke groei. Books for Singles is een initiatief van het erkende relatiebureau InterDuo.
Vegadates
Vegadates, dé ontmoetingssite voor vega's (en geïnteresseerden) in Nederland en België! Neem eens een kijkje op Vegadates, waar je gelijkgestemden ontmoet.
Silver 2 Date
Silver2date.nl is een eigentijdse en betrouwbare ontmoetingssite voor de 50-plusser. Silver2date.nl is een ontmoetingsplatform voor sociale, sportieve en creatieve activiteiten.
Single speeddaten.nl
Speeddaten is niet alleen ontzettend leuk, je hebt ook nogeens 91% kans op een match! Je ziet in een paar seconden al of je iemand leuk vindt en na 3 min. weet je of die 1e indruk goed was.
