Eenzame wandeling
Het is een donkere waardeloze nacht, Ik voel me kut, ik loop sloffend over de als maar krakende bruine bladeren. Zit ik naar onder te staren, alsof ik iets zoek of mis. Het is al donker, de bomen zijn donker en lijken me in een illusie op te sluiten. Het lijkt wel of zich ver weg gezichten bevinden. De bomen lijken steeds dichterbij te komen, wordt ik geconfronteerd met dingen waarvan men nooit zeker zal zijn. Slof ik verder, ik ga nu van het pad af, en ga gewoon dwars door de drap en modder lopen. Het interesseert me niet. Ik wil hier gewoon ook liever niet gezien worden. Steeds maar dieper wegzakken, wat ik eerst vervelend vond begint me minder te interesseren. Ik was nu eenmal toch al vies geworden. Blijf ik lopen vol moed, denkend zo van 'ooit, ja ooit komt het goed', maar de stank begon nu tot mij door te dringen, deze muffe modderpoep lucht, weinig groeit hier, het laatste beetje gras trap ik ook nog even roekloos kapot. Maar toch deed het me goed. Ik liep alsmaar door in een militair tempo, vlotte strakke stappen. In de verte hoorde ik het kolken van de golven op zee. Iets dat me diep van binnen opvrolijkte, maar nog steeds keek ik naar onder alsof ik ooit een belangrijk mooi plantje zou aantreffen. Ja dat had ik gehoopt. Ik begon steeds meer te zien, ja m'n ogen begonnen te wennen aan het donker. Hoor ik het geritsel van de bladeren en het breken van takjes, het waren een aantal konijnen die van mij weg huppelde richting het oosten, het deed me pijn nog steeds was ik aleen. Een gebroken hart van steen? Nee dat niet ik besefte wel degelijk wat ik wilde. Hoor ik ineens in de verte roodborstjes tjilpen, ik kwam steeds dichterbij. Een kleine vonk van vreugde onstond diep in mij, steeds wanneer ik deze vrolijke schattige vogeltjes hoorde tjilpen. Ik stond nu op zon 15 meter van ze af en luisterde naar hen mooie zang, dat mijn aderen vol vreugde vulde, ik ging zitten op m'n knieën uit respect. Een kikvorsperspectief. Na enkele minuten stond ik op en wilde hen van dichtbij bekijken. Ik liep op ze af, ik was nog geen 5 meter van ze af, en ze stopte met fluiten, of het nu m'n stank was, m'n uiterlijk of misschien wel een misplaats innerlijk. Ze vlogen roekloos weg. Ik was weer alleen. Dat kleine beetje hoop ook weer verdwenen. De pijn weer diep door me heen. Maar toch motiveerde dit me tot sterk doorlopen. Hoewel ik eigenlijk liever niets anders deed dan slapen. Uitrusten deed ik niet meer, moe diep van binnen. Naderde ik de bosrand. En liep het strand op. Alsof het heel gewoon was. De zeelucht deed me altijd weer goed. Het gaf me een onbeschrijfelijke energie. M'n geheugen vervult met goede herinneringen van de goeie tijd die ik hier altijd heb gehad, ochja uiteindelijk doe ik ook maar wat. Loop ik naar de vloedlijn, zoekend naar een mooi schelpje in de ooooh zo grote schelpenlaag. Maar ik vond alleen maar haaientanden. Wat vroeger een droom voor mij was geweest, interesseerde me nu echter niks. Ik liet ze allemaal liggen.Ik zocht iets om te geven, Zag ik een hele mooie liggen. Buk ik me om hem op te rapen. Was het moeheid? luiheid? laksheid? ongeluk? of gewoon pech? Op het moment dat ik m'n arm strekte, een golf en hij was weg. Treurig werd ik ervan. Niets dat ik nu nog schenken kan. Ik viel neer in het natte zand, door moeheid en eenzaamheid geslagen. Wordt ik ineens wakker door iets of iemand die me op m'n mond kustte was het een vrouw of de zee? ik weet het niet meer, de wereld brengt zoveel onzekerheid met zich mee. Stiekem hoopte ik een roodborstje ooit terug te zien, en weer vol moed naar haar gezang te luisteren! Komt plots, een vrolijk fluitend roodborstje langs vliegen, Shokken door m'n aderen, bleef ik verstijfd staan, uit verlegenheid sprak of beweegde ik niet. Sluit ik m'n ogen en wrijf nog even het zand uit m'n haren. het roodborstje was er ineens niet meer.
Kijk ik nog even naar boven met gesloten ogen. Dacht het roodborstje nog even te zien, even heel even leek ik er weer in te geloven. Misschien waren dit wel allemaal illusies of wel een verzonnen verhaal, maar diep van binnen klopt het allemaal, ik slurpte m'n soep op. Sloeg een Cathaars kruis, en zakte languit weg achter de buis.
12 maart 2007
Geef je beoordeling aan het gedicht: Eenzame wandeling
Actuele beoordeling: 5,53
Aantal stemmen: 17
Stijger: +0,15
Aantal hits: 1768
Knuz.nl
Knuz.nl is een volkomen gratis datingsite. Met meer dan 200.000 ingeschreven leden is Knuz de grootste gratis datingsite in de Benelux met misschien wel de liefde van je leven ...
FlitsDate
Zin in een leuke en gezellige avond waar u in korte tijd veel singles ‘live’ kunt ontmoeten? Dan is flitsdaten iets voor u: een luchtige en efficiënte manier van kennismaken in sfeervolle locaties!
InterDuo Relatiebemiddeling
Relatiebureau InterDuo relatiebemiddeling is het meest toonaangevende relatiebureau voor Nederlandse en Belgische HBO’ers en academici. InterDuo is erkend door de BER: Branchevereniging Erkende Relatiebureaus.
PartnerSelect.net
PartnerSelect is een groot allround relatie bemiddelingsbureau voor singles uit heel het land. Ga je voor een serieuze relatie? Dan ben je bij PartnerSelect aan het goede adres! BER-erkend (1997).
