Parfumvleugen
Ik weet niet goed, hoe ik me tegenover haar moet verhouden. Moet ik me wel op een bepaalde manier verhouden? Zo maak ik wellicht de fout, die zo velen voor mij gemaakt hebben, ten behoeve van de instinctieve bescherming van het ‘’eigen ik’’: het tegenover een persoon aannemen van een bepaalde houding, die er geleidelijk aan in geprogrammeerd wordt. Ik probeer open en onbevangen op haar te reageren, en me niet op te dringen. Alleen zo kan contact immers oprecht, en daarmee vreugdevol zijn. Ik ben echter nog steeds huiverig voor toenadering, en benadering maakt me apathisch, of ik uit een droom wakker wordt geschud, en niet kan bevatten dat er contact met me wordt gelegd.
Ze kwam als eerste op me af voor de grote dans. Ze nam mijn handen in de hare, zó, dat onze vingers in elkaar haakten. Ze lachte, en toonde daarmee, voorzover ik zag, openheid. Maar is het dát wat me zo aantrekt? Want haar houding is niet die van mij, haar manier van spreken en uitdrukkingsvormen ook niet. De vraag is, of ik haar voor wat ze me gegeven heeft, iets terug kan geven. Of ben ik alleen maar afgegaan op haar lach, haar uiterlijk, en haar vormen? In dat geval is de zogenaamde liefde niets anders dan het onbeheersbare verlangen naar bevrediging van heftige, blinde wellust.
Maar het zitten in haar schoot, wat een heerlijkheid! Ze blaast zachtjes tegen de haren in mijn kruin, en drukt zachtjes, bijna onmerkbaar, een kus op het einde van mijn nek, waarmee ze blijk geeft van openheid en vertrouwen.
Ze kleedt zich om. Haar ondergoed is donkerblauw als ik me omdraai. Haar armen trekken de roze blouse nar beneden, en laten een welgevormd lichaam zien, zij het met wat vet rond de heupen. Maar dit ontsiert niet, het is juist een mooie accentuering. Haar gezicht is half opzij gedraaid, en van een afstand komt het me voor dat ze blij is met mijn aandacht. Ik mag haar lichaam zien, omdat ze weet dat ik er geen misbruik van zal maken. Terwijl ze de beha verwisselt, is het bovenste deel van haar borsten zichtbaar. Ze kijkt vragend, vrolijk, alsof ze me wil laten zien hoe mooi ze zijn. Ik draai mijn hoofd weg, niet wetend of, en hoe ik moet reageren. Ze leek me aan te kijken, en belangstelling te tonen.
Toen ze gemasseerd mocht worden, lag ze op haar buik, met de ogen dicht. Het lichaam was ontspannen. Het gaf geen blijk van zenuwen. Haar rustige ademhaling gaf aan dat ze het zich liet welgevallen. Ik masseerde voorzichtig haar rug en schouders, met mijn gezicht zo ver mogelijk van het hare af, bang dat ze mijn ademhaling of andere lichaamsprocessen zou horen. Zelfs het verplaatsen probeerde ik geruisloos te doen, bang dat het haar zou storen, of haar lichaamsruimte beperken. Mijn hart bonsde voortdurend. Het leek wel of mijn Adamsappel meebewoog, ook toen haar massage voorbij was en ze de ogen opendeed. Ze gaf te kennen dat ik en mijn partner gerust wat ruwer hadden mogen doen. Dat durfde ik niet aan, uit angst haar te kwetsen. Ik had me kunnen laten meeslepen door de zachtheid en souplesse van haar lichaam. Toen ikzelf gemasseerd werd, durfde ik nauwelijks adem te halen. Mijn lichaam zou plomp blijken te zijn na uitademing, en het borrelen in de maag zou voor de masseuses het genot teniet kunnen doen.
Tijdens de slotdans gaan onze handen weer in elkaar, maar uiteindelijk wordt ze opgetild door een lange pokdalige, behaarde en bebaarde, rossige, naar rook stinkende jongeman. De spataderen zijn door het vel heen te zien. Ik heb hem ook moeten masseren. Wij waren als enigen over, hoewel ik haar op het oog had. Het tart iedere beschrijving. Ik heb dingen met zijn lichaam moeten doen waar het totaal ongeschikt voor was.
Ten afscheid omhelsde ze me, en kuste me driemaal op de wangen, hetgeen ik ook bij haar deed, en zou hebben gedaan, zelf als ze het niet had aangeboden. De intensiteit van de omhelzing voor mij, kan ik niet in woorden uitdrukken. Nog niet eerder waren we zo dicht bij elkaar geweest. Ik voelde eenheid, en wilde niet meer loslaten. Ik lette niet meer op mijn omgeving. Het kon me niet meer schelen wat men dacht, wij waren bij elkaar, en deelden het meest intieme moment tot dan toe.
***
Gedurende de hele volgende sessie schonk ik nauwelijks aandacht aan de aanwijzingen van de instructeur, of de dans als geheel. Ik kon alleen maar denken aan het moment waarop we weer gescheiden zouden worden, en spande me voortdurend in, haar tot mijn danspartner te maken. Dat dit meestentijds niet lukte, versterkte mijn woede, en daardoor waren de momenten dat wij samen waren oppervlakkig, daar ik me niet geheel overgaf aan het moment. Ik wilde dicht bij haar zijn, bij niemand anders, haar indrinken en met haar samensmelten, maar een vriend van de instructeur legde beslag op haar aandacht. Ik probeerde haar te observeren, maar ik kon haar niet doorzien. Ze schonk geen aandacht meer aan me, en ik wilde me ook niet opdringen. Aan het eind gaf ze me een kus, onder het gezicht van mijn chauffeur, die me bij haar weghaalde.
Waarom moet de sensatie altijd iets destructiefs in gang zetten? Aanraking en lach versterken de hang naar éénwording, en maken me dorstig, beheerst door een ongeremde lust. Op één van de meest natuurlijke, fundamentele lichamelijke reacties is mijn lichaam niet ingesteld. Wat zou moeten leiden tot éénwording, maakt de scheiding alleen maar groter, door de aanhoudende illusie van beelden, die de behoefte aan het lichamelijke almaar weer oproepen.
Het was of we in elkaar bewogen. Er waren geen barrières meer. Iedere beweging was voelbaar. Haar soepele lichaam probeerde me van mijn stramheid te verlossen. Er was tederheid, en ondeugend, opgewonden plezier. Wij onderzochten elkaar, onbevangen, als nieuwsgierige kinderen. Ik voelde bescherming, en een extatisch geluk. Haar lichaam bewoog als de golven van de zee. Ik voelde een opwinding die grensde aan wellust, maar tegelijk ook een diepe ontroering en een verscheurend soort verdriet: ik was bang voor het moment dat ik weer alleen met mijn lichaam zou zijn. Als ik me aan hen had overgegeven, zou ik die angst niet hebben gehad.
Het lichaam is bij tijd en wijle nogal pijnlijk, maar de geest is rustig, bijna gemoedelijk. Ik zal maar niet verlangen deze toestand vast te houden.
26 oktober 2007
Geef je beoordeling aan het verhaal: Parfumvleugen
Actuele beoordeling: 6,00
Aantal stemmen: 11
Aantal hits: 895
InterDuo Relatiebemiddeling
Relatiebureau InterDuo relatiebemiddeling is het meest toonaangevende relatiebureau voor Nederlandse en Belgische HBO’ers en academici. InterDuo is erkend door de BER: Branchevereniging Erkende Relatiebureaus.
Relatieplanet
Relatieplanet is de meest bezochte dating-site van Nederland en België. Ontmoet serieuze vrijgezellen voor een relatie, vriendschap of date! Relatieplanet werkt!
PartnerSelect.net
PartnerSelect is een groot allround relatie bemiddelingsbureau voor singles uit heel het land. Ga je voor een serieuze relatie? Dan ben je bij PartnerSelect aan het goede adres! BER-erkend (1997).
SpeedDatez
Vaak weet je het al bij de eerste aanblik. Deze man of vrouw is interessant! Dus waarom tijd verspillen? SpeedDatez is dé ideale manier om snel met leuke mensen in contact te komen!
